كلام در اين است كه در تعيين داميه و استيفاء آن چه بايد نمود زيرا استيفاء آن مشروط است به اينكه محلّش را معيّن كرده و سپس آن محلّ را مورد استيفاء قرار دهند و بدون تعيين محل صحيح مىباشد . قوله : صافية عن الاحتمال : يعنى خالية عن الاحتمال . قوله : فلو قال جرحه : ضمير در [ قال ] به شاهد راجع بوده و ضمير فاعلى در [ جرحه ] به جانى و ضمير مفعولى به مقتول برمىگردد . قوله : لم يكف : يعنى اين قول از شاهد كافى نيست . قوله : حتّى يقول : ضمير فاعلى در [ يقول ] بشاهد برميگردد . قوله : مات من جرحه ضمير در [ مات ] بمجروح برميگردد . قوله : مطلقا : چه زياد بوده و چه كم باشد . قوله : تثبت الدّاميّة : داميه در اصطلح عبارت است از پاره شدن پوست و نشستن زخم در گوشت بقدريكه خون جارى شود . قوله : لانّها المتيقّن من اطلاق اللفظ : ضمير در [ لانّها ] به داميه راجع بوده و مقصود از [ اطلاق اللفظ ] لفظ [ سال دمه ] مىباشد . قوله : بتعيين محلّها : يعنى محلّ داميه را كه در كدام قسمت از بدن بوده ، طول و عرض زخم چقدر مىباشد . قوله : فلا يصحّ بدونه : ضمير در [ يصح ] باستيفاء و در [ بدونه ] به تعيين راجعست . متن : و لا بد من توافقهما على الوصف الواحد - 9 - 507 - 1 الموجب لاتحاد الفعل فلو اختلفا زمانا بأن شهد أحدهما أنه قتله غدوة ، و الآخر عشية أو مكانا بأن شهد أحدهما أنه قتله في الدار ، و الآخر في السوق أو آلة بأن شهد أحدهما أنه قتله بالسكين و الآخر بالسيف بطلت الشهادة - 11 - 276 - 3 لأنها شهادة على فعلين ، و لم يقم على كل